Είναι εύκολο να ρίξουμε ανάθεμα στους παίκτες της εθνικής. Είδαμε την εικόνα μίας ομάδας την οποία δεν ενοχλούσε η ήττα. Χαλαρότητα, πασούλες, σουτ λίγο πιο τραβηγμένα από ότι στους προηγούμενους αγώνες. ........
Εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι καθίσαμε και ηττηθήκαμε. Ξαφνικά παίκτες με τίτλους πρωταθλητή όπως ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Τσαρτσαρής, παιδιά που αφήνουν την τελευταία ικμάδα της δύναμής τους στο παρκέ όπως ο Μπουρούσης, ο Ζήσης για 40 λεπτά δεν ήταν ο εαυτός τους. Δεν είναι αυτό που ξέραμε.
Σύμφωνοι, με εξαίρεση την Ακτή Ελεφαντοστού, σε όλα τα παιχνίδια δεν ήμασταν συγκλονιστικά καλύτεροι. Σε όλους όμως τους προηγούμενους αγώνες πάλευαν, προσπαθούσαν. Ήταν η εθνική Ελλάδας, η δευτεραθλήτρια κόσμου. Σε κακές βραδιές, αλλά πάντα εκεί να δίνει μάχες. Με λάθος τρόπο; Με λάθος. Απελπισμένα; Απελπισμένα.
Όσοι είχατε πρόσβαση σε ιντερνετική μετάδοση, όπου δεν υπάρχουν διαφημίσεις στα τάιμ άουτ, θα είδατε στη δεύτερη περίοδο, την πλακίτσα του Διαμαντίδη με τον Πρίντεζη. Θα ακούσατε ότι αυτή την φορά δεν υπήρχαν τα f… you των προηγούμενων αγώνων από τον Καζλάουσκας. Φάνηκε πως όλοι ήταν συμβιβασμένοι. Με την ήττα ή με την γνώση ότι κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά αγωνιστικά;
Πριν τους κρεμάσουμε ανάποδα, οφείλουμε να δούμε ότι από το φιλικό αγώνα με την Σερβία, πριν το ξύλο, η εθνική αντιμετώπιζε αγωνιστικό πρόβλημα. Δεν τις έβγαιναν όλα τα… ωραία μας είχε παρουσιάσει νωρίτερα. Η ίδια ιστορία συνεχίζεται. Πάντα όμως ξέραμε ότι έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό. Και ας βοηθούσαν κατασκευαστικές εταιρείες στην Άγκυρα με πρώτη ύλη. Ας τσακώνονταν με αντιπάλους και διαιτητές. Στην νίκη την ήττα έβρισκαν τον τρόπο να μας κάνουν υπερήφανους.
Είναι μείζον θέμα η αξιοπρέπεια και το είχαν αναδείξει οι ίδιοι οι παίκτες όλο αυτό το διάστημα. Οφείλουμε να μάθουμε τι συνέβη ή ποιος πίεσε και αποδέχθηκαν οι πάντες το μοιραίο. Δεν είναι εύκολο να πιστέψεις ότι ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Μπουρούσης, ο Ζήσης είπαν : ΟΚ να γλυτώσουμε την Ισπανία. Δεν ταιριάζει ρε παιδί μου και ας μην έχουν κερδίσει τους Ίβηρες εδώ και τέσσερα χρόνια. Από την άλλη παιδιά, προσωπικότητες που με μία κίνησή τους κάνουν την Ελλάδα να σηκωθεί στα πόδια της, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΖΙΤΖΙΦΙΟΓΚΟ ό,τι κι αν τους λέει πάνω στο δικό τους ιδρώτα και την υστεροφημία.
Το πρόβλημα εκτός από την εμφάνιση που πλήγωσε τους Έλληνες κι επί του παρόντος δεν γιατρεύει την πληγή ούτε νίκη επί των Ισπανών, αφορά σε όλο αυτό το σύστημα που λέγεται «εθνική ομάδα». Αυτοί που κουμαντάρουν τις τύχες της και φαίνεται να κάνουν κι επιλογές.
Δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση το γεγονός ότι όλο το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο μετάλλιο. Γιατί; Για τη δόξα της Ελλάδας; Μήπως για τη δόξα ενός ανθρώπου που λέγεται Γιώργος Βασιλακόπουλος; Μα γι αυτόν γίνονται τα πάντα τα τελευταία χρόνια από όλες τις εθνικές. Ακόμα όμως κι έτσι, οι παίκτες μας όφειλαν να ορθώσουν ανάστημα και να καθαρίσουν όλα τα παιχνίδια μέχρι τον τελικό ξεκινώντας από μία σφαλιάρα στους Ρώσους, που και αυτοί στην αρχή ήθελαν να χάσουν.
Να επιβεβαιώσουν πως ότι κι αν τους λέει μία παρέα που πιστεύει περισσότερο στην μηχανορραφία από τον αγώνα, αυτοί μπορούν να νικήσουν και την Ισπανία και τις ΗΠΑ και την μεικτή του γαλαξία. Διότι εμείς σε αυτούς πιστεύουμε πάντα. Και είναι αλήθεια πως για πρώτη φορά μας απογοητεύουν. Δεν πρέπει όλη η ευθύνη να πάει στους παίκτες. Πάντα σε κάθε βλακεία υπάρχει ο ηθικός αυτουργός, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για παιδιά. Ανεξαρτήτου ηλικίας.
Το κακό που έγινε αφορά περισσότερο στο …διχασμό. Ο καθένας πλέον σκέφτεται όπως θέλει για την εθνική ομάδα, για τους παίκτες της , για την πορεία της. Το μπάσκετ, η εθνική ένωνε, γεφύρωνε όλα τα χάσματα. Ξαφνικά ο κόσμος στράφηκε εναντίον της. Ζητάει εξηγήσεις. Το ωραίο κι ελληνικό; Όχι για μία ήττα αποκλεισμό, αλλά για μία ήττα που ίσως να οδηγεί σε μετάλλιο. Και το λέμε πάλι, η εθνική διαθέτει τις δυνατότητες να νικήσει και τους Ισπανούς.
Για να μην ξεχνάμε και τις δικές μας ευθύνες, επειδή πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε την Τετάρτη ότι καλύτερα να χάσουμε από τους Ρώσους, τώρα που το είδαμε δεν μείναμε πολύ ευχαριστημένοι. Έτσι δεν είναι; Διότι ωραία τα λέγαμε και τα γράφαμε, στείλαμε όμως …άλλον να κάνει την βρώμικη δουλειά.
Τάσος Μαγουλάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου